| - Una frase pa definise. |
| - Un suañador empederníu, colos pies na tierra.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Qué ye Asturies? |
| - Daqué fondo que se respira.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - Una razón pa escribir
|
| - Tener dalgo interesante que contar y saber contalo.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - Un llugar nel que se perder
|
| - Viena o Estocolmo.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Una llingua pa escribir o escribir pa una llingua?
|
| - Una llingua pa escribir. Evidente.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Escribir ye una necesidá?
|
| - Davezu conviértese en daqué vital, pero n’otros casos, ye más bien un pruyimientu que pueo caltener controláu. En too casu, siempre ta ehí, como la mio sombra.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Piensa en dalguién al escribir?
|
| - Non. Escribo pa divertime. Nel intre en que dexo de pasalo bien con una hestoria o un poema, abúrrome y abandono’l proyectu.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿A mano o a máquina?
|
| - Los poemes a mano. La prosa nel portátil.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Dexa en dalgún momentu de ser escritor?
|
| - Non, que yo sepa.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿El tiempu pasáu siempres foi meyor?
|
| - Dende llueu que non. Nun me cambiaría polo que tengo anguaño. Pa los demás, nun sé: ye una opción personal de caún
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Dalgún vezu pa ponese a escribir?
|
| - Tener clara la meta, anque nun tenga claru’l camín.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Gustaría-y paecese a dalguién?
|
| - A mi, siendo meyor persona.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - Echando la vista atrás, ¿volvería a escribir?
|
| - Sí.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Cree nes utopíes?
|
| - Hai unes palabres, que-y atribuyen a Eduardo Galeano y que se traducen más o menos asina:
“Ella ta nel horizonte. Avérome dos pasos, ella allóñase dos pasos. Camino diez pasos y l’horizonte córrese diez pasos más allá. Por muncho que yo camine, nunca l’algamaré. ¿Pa que sirve la utopía? Pa eso sirve: pa caminar”.
Pa mi, una utopía ye necesaria dafechu pa tar vivu.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - De lo que tien fecho, ¿de qué se siente más arguyosu?
|
| - De too, como d’un fíu. Sabes que tien defectos, pero quieslu igual.
|
|
>" style="cursor: hand;">
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Cambiaría dalgo?
|
| - Munches coses, pero qué-y vamos facer…
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Rellee lo escrito dempués d’espublizao?
|
| - Non, yá nun tien arreglu, asina que pa qué voi perder el tiempu.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Tien fronteres la so obra?
|
| - Les mesmes que yo.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Qué falta na lliteratura asturiana?
|
| - Tiempu.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |
| - ¿Y qué sobra?
|
| - Güeyos zarraos, mentes estreches, mesies de la llingua, envidies ensin xacíu y redruñes ensin perdón. Nun doi nomes, pero tol mundu pue mirase nel espeyu.
|
|
Díaz Trancho, Iris
|
Pitcairn, Carlos
|
| |